Ergernis

Het maakt me verdrietig en kwaad tegelijk, brieven waarop staat dat we een gehandicapt kind hebben. Bij het begin van de diagnose kregen we al allerhande papieren om in te vullen met de verklaring dat ons kind ongeneeslijk ziek is, een zware handicap heeft en mindervalide is. Ik kon even thuis blijven om voor een zwaar ziek kind te zorgen en moest bevestigen dat onze dochter een chronische ziekte heeft. En zo onlangs opnieuw een brief.

Het is waar, diabetes is ernstig en niet te onderschatten. Het bepaalt je leven, het is er en gaat nooit meer weg. Maar ik heb moeite met deze benamingen… Ik vind ze niet helpend en confronterend. Begrijp me niet verkeerd, ik wil niets ontkennen maar vind deze woorden hard. Onze dochter draait gewoon mee in de maatschappij en ik ben er ook van overtuigd dat ze dit altijd zal doen. En dan nog, heeft iedereen trouwens niet ergens een ‘beperking’? Iedereen heeft wel een ‘kantje, een randje of een hoekje af’. Dus vraag ik me af als als hier toch geen andere ‘termen’ voor kunnen gebruikt worden, die iets zachter, iets menselijker zijn…

Geplaatst door

Ik ben Leen, gehuwd met een schat van een man en trotse mama van een zoon Len en een dochter Jits. Ik ben werkzaam als ergotherapeute in een woon-zorgcentrum. Eind juni 2018 kregen we het nieuws dat onze dochter diabetes Type 1 heeft. Het zette onze wereld even op zijn kop. Graag wil ik hier mijn ervaringen delen.

4 reacties op ‘Ergernis

  1. Euh, waarom wordt zij als gehandicapt aanzien??? Er is toch een verschil tussen zwaar ziek en gehandicapt???

    Like

  2. Versta jullie zo goed, echt wel Leen en co. Ikzelf zit in rolstoel en heb ook nie graag da m’n mij gehandicapt noemen. Hoor liever da ‘k een beperking heb. Vraag me niet of en wanneer ze dat bij de Overheid ooit zullen snappen …

    Groeten Annabel xxx 😉

    Like

Reacties zijn gesloten.